آخرین کودک جنگل

The Last Child in the Woods
 “saving our children from the nature-deficit disorder”
By Richard Louv
published by Algonquin Books of Chapel Hill, 2008
cover
«آخرین کودک جنگل»
مجموعه‌ی سه جلدی
اثر: ریچارد لوو
ترجمه‌ی: آرش حسینیان  با همکاری رها تیموری
جلد اول. ۱۸۷ صفحه . ۱۳۹۵
شماره شابک: ۷-۰-۹۶۹۴۹-۶۰۰-۹۷۸
قیمت: ۱۶۰۰۰ تومان
مراکز پخش:
تهران مرکز: یرپل سیدخندان -نبش شقاقی -ساختمان ۱۰۰۰ -بلوک۲ -واحد۲
۲۲۸۵۷۷۹۸ فروشگاه دونا ۰۹۱۲۲۰۲۱۶۸۲
غرب تهران: جنت‌آباد تلفن هماهنگی: ۰۹۱۲۶۰۷۱۶۳۳
شرق تهران: محمد عظیمی ۰۹۳۶۹۴۹۲۰۷۹
مشهد: بلوار کوثر ۰۹۱۵۵۱۳۸۵۴۲

 از متن کتاب:
اگر با طبیعت‌درمانی می‌توان طیف گسترده‌ای از بیماری‌های تن‌ و روان بچه‌ها را کاهش داد آنگاه عکسش نیز می‌تواند صحیح باشد: به این معنی که می‌توان علت ابتلا به این بیماری‌ها را نیز تا حدی دورماندن از طبیعت دانست. از این نگاه، با اینکه این بچه‌ها هستند که به قرص و دارو بسته می‌شوند اما گویا اختلال واقعی بیشتر در آن محیط مصنوعی و تحمیل‌شده به بچه است تا خود بچه. از این زاویه، جامعه‌ای که بچه‌ها را از طبیعت جدا کرده به معنی واقعی کلمه دارای اختلال است. به واقع، دور کردن بچه‌ها از طبیعت و بازی‌ در طبیعت می‌تواند به اندازه‌ی دریغ‌کردنِ اکسیژن از آنها آسیب‌زا باشد.
با نگاهی سطحی و گذرا، دنیا بس کوچک و شناخته‌شده گردیده. آی دنیای کوچک بیچاره‌! گردشگران به همان سرعتی آن را دور می‌زنند که گویی دور پارک شهر قدم زده‌اند. هیچ رمز و راز کشف‌ناشده‌ای باقی نمانده. می‌گویند “آنجا؟ بلی، آنجا هم رفته‌ام، آنجا را هم می‌شناسم. من دور دنیا را گشته‌ام.” این در نگاه اول کاملاً درست است. بلی، بر روی سطح، و به شکلی افقی، ما همه‌جا را پشت سر گذاشته‌ایم، اما به واقع، پشت گوش انداخته‌ایم! هرچه سریع‌تر در سطح و افق پیش بتازیم، کمتر در عمق و ژرفا نفوذ کرده‌ایم. ما بر سطح این اقیانوس موج‌سواری کرده‌ایم و سپس مدعی شده‌ایم همه‌چیز را درباره‌ی اقیانوس دریافته‌ایم.در حقیقت، خیلی از چندنسل قبلی‌ها، که هرگز هیچ‌جای جهان را ندیده‌ بودند، عملاً در مورد جهان، از مایی که همه‌جا را دیده‌ایم شناخت دقیق‌تر و عمیق‌تری داشتند. اما ما حین گردش در چین، مرتب در کالسکه‌‌مان جابه‌جا می‌شویم و به خود می‌گوییم: “این که همان است که انتظارش را داشتم، اینجا که چیز جدیدی برای دیدن ندارد.”اما سخت در اشتباهیم. این توهم همه‌چیزدانی، صرفاً نتیجه‌ی همان زَر-ورق بی‌رنگ پیچیده‌شده‌ به دور تمدن است که ما را بیرون از فضای تجربه‌ی واقعی زندانی کرده است. حال‌آنکه در پسِ پُشتش، همه‌ی آن اشاراتی قرار دارد که ما نمی‌دانیم و از این بابت نیز سخت به مشکل خورده‌ایم.”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *