آناتومی یوگا

Vol.1 of Yoga anatomy – 2nd. ed.
By Leslie Kaminoff, Amy Matthews; Illustrated by Sharon Ellis.
Published by Human Kinetics, 2012Cover final
آناتومی یوگا
راهنمای مصور تکنیک‌های قامت، حرکت‌، و تنفس
مجموعه‌ی سه جلدی
اثر:  لزلی کامینوف . آمی ماتهیوز
نگارگر: شارون الیس
ترجمه‌ی: آرش حسینیان
نشر تلنگر. چاپ اول- ۱۳۹۵
شماره شابک: ۴-۵-۹۶۶۰۲-۶۰۰-۹۷۸
جلد اول. نسخه‌ی کاغذی. ۱۲۰۰۰ تومان

ارتباط با ناشر و سفارش کتاب
suseleng@gmail.com | 09355934703


فرازهایی از متن کتاب

برخلافِ آنچه هنگام انجامِ دَم حس می‌کنیم این ما نیستیم که هوا را به داخل بدن می‌کشیم، بلکه اتفاقاً این هواست که توسط فشار اتمسفریِ پیرامون به داخل هل داده می‌شود. از آنجاییکه هوا همواره به سمت مناطقی در جریان است که فشار کمتری دارند، افزایش حجم حفره‌ی سینه‌، فشار هوا را در این محفظه کاهش داده و باعث می‌شود هوا به درون این حفره سرازیر شود. این همان فرایندِ دم است. به این ترتیب می‌توان گفت نیرویی که هوا را به درون ریه‌ها وارد می‌کند بیرون از بدن قرار دارد.
وقتی جنین در رحم قرار دارد، کار تنفس به عهده‌ی مادر است به دنیا آمدن، به معنی جداشدن از بند ناف است-یک بند حیاتی که جنین را برای ۹ ماه تغذیه کرده است. در این لحظه، به ناگهان و برای اولین بار، نوزاد ملزم به انجامِ اعمالی می‌شود تا بتواند زنده بماند و در این بین، نفس‌کشیدن اولین عملی‌ست که استقلال بدنی و فیزیولوژیکِ نوزاد از مادر را اعلام می‌کند. این اولین تنفس، مهم‌ترین و قوی‌ترین دمی‌ست که یک انسان در طول عمرش تجربه می‌کند.اولین دم، بایستی با فشار بسیار زیاری همراه باشد زیرا باید بر کشیدگیِ اولیه‌ی سطحِ بافت‌های ریه‌ که تا پیش از آن غیرفعال بوده‌اند غلبه کند. نیرویی که برای غلبه بر این فشار لازم است سه یا چهار برابرِ نیرویی‌ست که در یک دمِ معمولی نیاز است.
ستون‌مهره‌های جنین، تنها دارای یک انحنای کلی‌ است و در کل دوران جنینی در رحم، شکلِ ستون‌مهره‌ها همینطور باقی می‌ماند. اولین‌باری که ستون‌‌مهره‌ها از این انحنای اولیه درمی‌آید زمانی‌ست که سر جنین از پیچِ شدیدِ کانال زایمان عبور می‌کند و به این شکل، گردن برای اولین‌بار انحنای ثانویه را تجربه می‌کند. در سن ۳سالگی، در مهره‌های کمر به تدریج آن حالتِ تورفته‌ی انحنای ثانویه شکل می‌گیرد- البته تا سن ۶ تا ۸ سالگی، این تغییر از بیرون قابل مشاهده نیست. پس از سن ۱۰ سالگی، انحنای کمر به طور کامل به شکل بزرگسالی‌اش درمی‌آید.
از نقطه‌نظر مهندسی، آشکار است که انسان به عنوان یک موجود دوپا، در مقایسه با هر پستاندار دیگر، دارای کوچک‌ترین سطحِ پایه‌، مرتفع‌ترین گرانیگاه، و سنگین‌ترین جمجمه (نسبت به وزن کل بدن) است. در واقع شاید بتوان گفت ما به عنوان تنها دوپای واقعی، از نظر مکانیکی ناپایدارترین موجود هستیم. ستون‌مهره‌های انسان در بین همه‌ی پستانداران منحصر به فرد است، زیرا دارای یک مجموعه‌ی کامل از انحناهای اولیه (سینه‌ای و خاجی) و ثانویه (گردنی و کمری) است. تنها یک موجود واقعاً دوپا به هر دو جفت انحنا نیاز دارد. عموزاده‌های درختزی یا مشت‌پیمای ما، تا اندازه‌ای انحنای گردنی دارند اما انحنای کمری ندارند و به همین دلیل است که آنها واقعاً دوپا محسوب نمی‌شوند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *